เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

เมื่อวานนี้หลังจากไปเช็งเม้งที่ชลบุรี ผมและญาติๆได้ไปนั่งเล่นกินลมกันต่อที่หาดบางแสนครับ

โอ้โห คนเยอะมากกกกกกกกกก

ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหลมาที่ชายหาดยอดนิยมที่ใกล้กรุงเทพที่สุดแห่งนี้

มองลงไปในทะเล เห็นผู้คนหัวสีดำๆ ลอยอยู่เต็มไปหมด ยาวไปจนสุดหาด สุดลูกหูลูกตา 

ในความคิดของผมเอง ผมรู้สึกเหมือนคนเหล่านี้กำลังลอยตัวเพื่อชดใช้กรรมอยู่ในกระทะทองแดงยังไงไม่รู้สิ (แต่ในกระทะทองแดงจริงๆคงไม่มี Banana boat)

ต่อไปนี้เป็นอุปกรณ์ที่ผมขอแนะนำให้ท่านพกติดตัวไป เวลาจะไปเที่ยวหาดบางแสนนะครับ   

1. ตัวเซ็นเซอร์ + ลำโพง

เคยมั้ยครับเวลาที่นั่งเพลินๆ กำลังชมทัศนียภาพของเด็กๆเล่นน้ำบนชายหาดสีขาว มีสาวใส่บีกินนี่เดินผ่าน

แต่อยู่ๆก็มีหญิงหรือชายแปลกหน้ามาทักว่า

"เอาข้าวเกรียบมั้ย" "เอาหอยแมลงภู่มั้ย" "เอามะม่วงมั้ย" "เอาสายไหมมั้ย" "เอากุ้งทอดมั้ย" "เอาหวยมั้ย" "เอาโน่นมั้ย" "เอานี่มั้ย"

โว้ย ไม่เอาโว้ย

พ่อค้าแม่ค้าขายของ direct sale เหล่านี้ สร้างความรำคาญให้กับผมมาก เหมือนมีแมลงหวี่ตัวยักษ์มาบินวนเวียนบริเวณหู

ผมเข้าใจนะครับว่าทุกคนต้องดิ้นรนหาเลี้ยงปากท้อง แต่ผมมาพักผ่อนกันนะ ไม่ได้มาแข่งกินวิบาก เดี๋ยวผมหิวอะไรก็เดินไปซื้อเองแหละ ไม่ต้องเป็นห่วง

เมื่อวานก็มีพ่อค้าแม่ค้าเหล่านี้มาเสนอขายอะไรต่างๆนานา

บางคนเดินผ่านไปแล้วทีนึง ผมก็ตอบไปแล้วว่า "ไม่เอา" พอแกเดินสุดทางก็เดินย้อนกลับมาถามอีก "เอามั้ยๆ"

เอาบ้านป้าแกดิ เพิ่งถามไปไม่ถึงสองสามนาที มาถามอีกแระ

ที่ร้ายแรงสุดคือตอนที่ผมกำลังกินส้มตำอยู่ มีพ่อค้าขายโรตีเดินมาถามว่า "เอาโรตีมั้ย"

ถามเฉยๆไม่พอครับ แกยื่นถุงโรตีมาไว้ระหว่างปากผมกับจานส้มตำ แล้วถือค้างไว้

นึกอารมณ์คนกำลังตักเส้นมะละกอ แล้วมีถุงใหญ่ๆ มีลมโป่งๆอยู่ข้างใน มากั้นกลางไว้

ไอ้บ้า มึงไม่ต้อง present สินค้าขนาดนี้ก็ได้นะ

ใกล้ขนาดนี้ไม่จิ้มตาไปเลยล่ะ

เมื่อวานผมต้องตอบคำว่า "ไม่เอาครับ" กับบุคคลเหล่านี้ไปหลายสิบครั้ง

จึงเกิดไอเดียอยากแนะนำให้ทุกท่านที่กำลังมีแผนเดินทางไปเที่ยวที่หาดบางแสนเตรียมอุปกรณ์เหล่านี้ไปด้วย

โดยให้อัดเสียงไว้ คำว่า "ไม่เอาครับ" "ไม่เอาค่ะ" "ไม่เอาค่า" หรือถ้าเป็นไฮโซก็ให้อัดว่า "เดี๊ยนไม่เอาหรอกย่ะ" หรืออยากให้ดูอินเตอร์ก็ให้อัดว่า "No,thanks" แล้วต่อกับลำโพงเอาไว้

พอพวกพ่อค้าแม่ค้าเหล่านี้เดินมา ตัวเซ็นเซอร์ก็จะจับคลื่นความร้อนรังสีอินฟาเรด (ดูวิทยาศาสตร์มากๆ) ได้ ก็จะส่งเสียง "ไม่เอาครับ/ค่ะ" ออกทางลำโพง

เราก็แค่ทำปากงุบงิบเฉยๆ

แค่นี้ก็ไม่มีใครมาขัดจังหวะการชมธรรมชาติของเราแล้ว

เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าผมมีไอเดียดีขนาดนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า (หัวเราะอย่างเต็มภาคภูมิ)

2. เครื่องวัดพิกัด GPS

เคยมั้ยครับเวลาที่ข้ามถนนไปเข้าห้องน้ำอีกฝั่งนึง พอข้ามกลับมาก็เกิดคำถามขึ้นลึกๆในใจว่า "เอ๊ะ เมื่อกี้กูนั่งตรงไหนฟะ"

ทะเลเหมือนๆกัน เก้าอี้ผ้าใบเหมือนๆกัน ร่มกันแดดเหมือนๆกัน มีป้าขายปลาหมึกย่างเหมือนๆกัน

มันเหมือนกันไปหมดเลย แล้วกรูจะเอาอะไรเป็นจุดสังเกตฟะเนี่ย

ผมหลงทางทุกครั้งเลยครับ จนไม่อยากข้ามไปฉี่ฝั่งโน้น เวลาปวดก็ไปฉี่ในทะเล ไม่ได้ซกมกนะครับ แต่ผมกลัวหลงจริงๆ

บ้าดิ ผมล้อเล่นครับ

เพื่อแก้ปัญหาเดินหลงทาง ขอให้ทุกท่านนำเครื่อง GPS ติดตัวไปด้วย (พูดให้เท่ๆไปงั้น เครื่อง GPS เป็นยังไงผมก็ไม่รู้เหมือนกัน) พอหย่อนก้นปุ๊บก็กดบอกพิกัดละติจูด ลองติจูดที่ตัวเครื่อง เวลาไปไหนมาไหนจะได้ไม่หลงไงครับ

ฉลาดจริงๆ

เมื่อวานน้องผมอายุ 6 ขวบก็เดินหลงทางเหมือนกันครับ หากันวุ่นไปหมด

แต่แล้วก็มีพลเมืองดีเห็นน้องผมเดินหลงอยู่ เลยถามว่า "หลงทางใช่มั้ย" แล้วให้น้องผมบอกเบอร์พ่อ โทรให้ไปรับ ดีที่น้องผมจำเบอร์พ่อเค้าได้

ใครว่าสมัยนี้คนไทยไม่มีน้ำใจ ผมไม่เชื่อหรอกครับ คนไทยมีน้ำใจทุกคนแหละ เพียงแต่ว่าสมัยนี้เค้าไม่ค่อยแสดงออกกันก็เท่านั้น

ขอบคุณพลเมืองดีคนนั้น ไว้ว่างๆเราไปทานข้าวกันนะครับ (ล้อเล่น)

3. กังหันน้ำสร้างออกซิเจน

เคยมั้ยครับเวลาที่ลงไปเล่นน้ำที่ทะเลบางแสน พอก้มมองความสดใสของน้ำ แล้วเกิดความสงสัยว่า "นี่น้ำทะเลหรือน้ำท่อไซเกา"

น้ำโคตรดำเลยครับ ผมแทบไม่อยากเอาเท้าขาวๆของผมลงไปโดน กลัวจะเป็นผื่นขึ้น (ทำเป็นไฮโซไปงั้นแหละ)

แต่ยอมรับว่าน้ำทะเลสกปรกจริงๆ มีทั้งน้ำมันจากเรือเอย ฉี่ของคนที่กลัวหลงทางเอย แค่ฉี่ก็ไม่ทราบว่ามีความเข้มข้นเท่าไรแล้ว เมื่อวานยังมีคนเอาหมาไปขี้ในน้ำ เด็กแถวนั้นก็ โหย เล่นกันอย่างสนุกสนาน เอามาดื่มกินกันบ้าง ผมเห็นแล้ว เอ่อ แบบว่านะ อะไรจะมั่วซั่วขนาดนั้น

ผมจึงมีความคิดที่ว่าอยากให้ทุกคนเอากังหันน้ำที่ใช้สร้างออกซิเจนไปคนละอันครับ

เวลาเราอยากดำน้ำตรงจุดไหนเราก็เปิดเครื่องซักห้านาที แล้วค่อยดำลงไป อยากว่ายน้ำตรงจุดไหนก็เปิดเครื่องไว้ก่อน

แค่นี้เอง ไม่เห็นจะง่ายเลย

เอ้ย!! ไม่เห็นจะยากเลย

ผมช่างมีความคิดที่ดีอะไรเช่นนี้เนี่ย

4. ภาพถ่ายทะเลสวยๆ

เคยมั้ยครับเวลาที่นั่งอยู่ที่เตียงผ้าใบ แล้วมองออกไป แม่งไม่เห็นทะเลเลยแม้แต่น้อยจ้อยจิ๋ม

จะไปเห็นได้ยังไง แค่หญิงอ้วนที่กำลังซดส้มตำอยู่โต๊ะถัดไปก็บดบังทัศนียภาพแทบมิดแล้ว ยังจะมีพ่อค้าแม่ค้า direct sale เดินไปมาให้ว่อน ศูนย์ให้เช่าห่วงยาง (แต่ถ้าใครอยากเช่าความห่วงใย สามารถติดต่อผมได้) คนขายเครื่องบินโฟม เด็กๆเล่นน้ำ เรือที่จอดอยู่พร้อมเรือกล้วย 

คือมึงไม่สามารถมองเห็นทะเลได้ว่างั้น

จะทำท่าชะเง้อชะโงกอยู่ตลอดเวลา ก็กระไรอยู่

ดังนั้นผมจึงขอแนะนำให้ตัดปัญหา โดยการเอารูปถ่ายชายทะเลไปตั้งไว้ที่โต๊ะเลย

ไม่ต้องชะเง้อชะโงก ก็สามารถมองชายหาดสีขาวบนรูปถ่ายได้อย่างสบายใจ

ใครจะเอารูปถ่ายสาวๆนุ่งบีกินนี่มาเพิ่มอรรถรส ก็สามารถทำได้ ไม่ว่ากัน

อาจจะมีไอเดียเก๋ๆ อย่างเช่น ถ้าไปถึงตอนเที่ยงก็ใช้รูปที่ถ่ายตอนแสงแดดแจดจ้า พอถึงตอนเย็นๆก็เปลี่ยนเป็นรูปชายหาดที่ท้องฟ้าสีแดง เพื่อให้อินกับบรรยากาศจริงๆ

ล้ำเลิศ สุดยอดจริงๆ ความคิดผมเนี่ย

ใครที่มีแผนจะไปเที่ยวบางแสน อย่าลืมสี่ข้อที่ผมบอกนะครับ

เพียงเท่านี้การเที่ยวบางแสนก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

ป.ล. กรุณาอย่าปฏิบัติตาม!!