เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

กลับมาพาเที่ยวญี่ปุ่นอีกครั้ง หลังจากไปเล่นถามคำถามกันมา 2-3 เอนทรีที่ผ่านมา ซึ่งคนถามก็ถามกันอย่างสนุกสนานไม่ได้เกรงอกเกรงใจกันเล๊ย 55+ ส่วนคนตอบตอบอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

ขอบคุณคร้าบบ

ยังจำกันได้รึเปล่าครับ ตอนที่แล้วผมอยู่ที่วัดพระใหญ่ไดบุตสึ ซึ่งหลังจากนมัสการองค์พระท่านเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เดินทางชิมราเมนอร่อยๆ หอมหวานแบบต้นตำรับ ที่พิพิธภัณฑ์ราเมน (Raumen Meseum) แห่งเมือง Shin Yokohama ครับ (ขณะที่พิมพ์อยู่ รู้สึกได้ว่าน้ำลายไหลนิดๆที่มุมปาก)

ไปกันเลยละกัน

เดินทางสู่พิพิธภัณฑ์ราเมน

จริงๆแล้วเมืองคามาคุระยังมีวัดที่น่าท่องเที่ยวอีกหลายที่ แต่เนื่องจากพวกเราไปกันหลายคน กว่าจะเคลื่อนย้ายตัวกันแต่ละที นี่ลำบากมากๆ ทำให้พลาดสถานที่สำคัญๆไปหลายแห่งเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไร เราไปกันเฉพาะสถานที่ท่องเที่ยวหลักๆก็พอ

ภาพแรกๆเป็นการหลงทางของพวกเรานะครับ เดินไปลอดอุโมงค์อะไรกันมั่วเลย สุดท้ายต้องนั่งรถบัสกลับไปสถานีคามาคุระอยู่ดี

ภาพบ้านเมืองแถวๆที่เราเดินหลงทางกันอยู่ครับ

บริเวณหน้าวัดซึ่งการจราจรค่อนข้างคับคั่ง

อุโมงค์ที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรเลย

รับรองว่าไม่เคยมีใครพาเที่ยวที่นี่มาก่อนแน่ๆครับ

ผมเป็นคนแรกแน่นอน 55+

ที่ญี่ปุ่นนี่ภูเขาค่อนข้างเยอะ เอะอะๆพี่แกก็เจาะภูเขาทำอุโมงค์ซะเลย

ทันสมัยมั้ย 

ภาพนักการเมืองญี่ปุ่น (ใครไม่รู้อ่ะ เดาเอา)

จะซื่อสัตย์สู้นักการเมืองไทยได้รึเปล่าหรอก

ที่ประเทศไทยนะ เค้ามีแต่ทำเพื่อประชาชนกันทุกตัว เอ้ย ทุกคนเลย 

Bus driver ญี่ปุ่น

ลองมาแข่งกับรถเมล์เขียวบ้านผมเปล่า

ถึงพี่รถเขียวจะสู้เรื่องการแต่งกายไม่ได้ แต่ฝีมือการขับรถหวาดเสียวนี่ไม่เป็นรองใครในโลก 

การจ่ายตั๋วที่นี่เป็นแบบหยอดเหรียญครับ

หรือไม่ก็ใช้บัตรแบบ BTS อ่ะ

เลยไม่มีกระเป๋ารถเมล์คอยพูดจาแดกดันพวกเรา "ชิดในๆ" ฮา

ด้านนี้เป็นวัดที่ผมไม่ได้ไปน่ะครับ ซากุระสวยเชียว

ตึกรามบ้านช่องแถวเมืองคามาคุระ 

ถนนคนเดิน คนเยอะจริงๆ

ท่าทางจะหนาวนะเนี่ย "ฟันออกปาก" เลย 55+

หลวงจีน เอ้ย หลวงญี่ปุ่น

ที่นี่แปลกอยู่อย่างคือที่วัดจะไม่มีพระ

อย่างที่วัดไดบุตสึที่เพิ่งไปมาก็ไม่เห็นพระนะ

นี่เจอที่สถานีรถไฟ

ใครรู้ช่วยตอบทีว่า "หลวงญี่ปุ่น" จำวัดอยู่ที่ไหน

การแต่งตัวอย่างนี้ ที่โน่นเป็นเรื่องธรรมดามากๆ ดูไม่ขัดตาเลย

ลองแต่งอย่างนี้เดินสยามดิ อิอิ มีแต่คนมองแน่ๆ

ในที่สุดเราก็เอาขนมหน้าพระมากินกันครับ

บาปกรรม บาปกรรม

อมิตตพุทธ 

นั่งรถไฟมายังไงก็ไม่ทราบ จำไม่ได้แล้ว

แต่ในที่สุดก็มาถึงสถานี "Shin Yokohama"

เมืองที่เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ราเมน 

อยากให้แยกลำสาลี รถโล่งอย่างนี้บ้างจัง

เมืองชิวๆ

แหะๆ (ถ้าไม่รู้จะบรรยายอะไรก็ปล่อยว่างไปก็ได้นะ)

Shin Yokohama Raumen Museum

ถึงแล้วครับ พิพิธภัณฑ์ราเมนที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองโยโกฮาม่า

ที่นี่มีทั้งส่วนของพิพิธภัณฑ์แสดงเรื่องราวเกี่ยวกับราเมน (แต่อ่านไม่ออก 55+) และร้านราเมนหลายร้านให้เลือกชิมกัน

วันนี้พวกเราจะได้มากินราเมนเส้นนุ่มแบบต้นตำรับกันแว้ว

พูดได้คำเดียวว่า โออิชิชิดซ้าย ฮะจิบังชิดขวาเลยล่ะครับ

ที่นี่ต้องเสียค่าเข้า 300 เยน (เด็ก 100 เยน)

ส่วนค่าราเมนต้องไปเสียต่างหากนะครับ

เข้าไปกันเล๊ย

ซื้อบัตรกันก่อนเน่อ

สังเกตที่ป้ายใต้เค้าท์เตอร์ "หมู การรวมพลใหญ่"

นี่ผมถ่ายที่ญี่ปุ่นจริงๆนะครับ ไม่ได้เนียนถ่ายจากไทย

เห็นมั้ยว่าภาษาไทยโด่งดังแค่ไหน 55+

พอลงมาชั้นล่างก็พบกับเมืองย้อนยุคแห่งนี้ครับ

สวยดี เหมือนหลุดออกไปอีกโลกนึงเลย

มีร้านราเมนให้เลือกตามใจชอบเลยครับ

จำลองตึกเก่าๆ ในยุคก่อน 

แปลออกมั้ย งั้นผมแปลให้ฟัง 

"คู่กรรม" เข้าฉายแล้ว วันนี้

นำแสดงโดย

โกโบริ อังศุมาริน ก๊วยเจ๋ง

(ไอ้มั่ว)

พวกเราเลือกร้านแรกทางขวามือครับ เห็นเค้าว่าอร่อยดี

ใครเคยไปชิมร้านไหนกันมาบ้าง อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

ก่อนอื่นต้องมาเลือกก่อนว่าเราจะกินอะไร ที่เครื่องหยอดเหรียญหน้าร้าน

แล้วก็หยอดเหรียญจ่ายเงิน

ขอบอกว่าไม่มีภาษาอังกฤษเลยครับ กดกันตามบุญตามกรรม

พอจ่ายเงินเสร็จ ก็จะได้ใบสั่งซื้อ เอาเข้าไปให้พี่สาวด้านใน

ทางซ้าย (ราคาถูก) เป็นแบบธรรมดา ทางขวาแบบพิเศษ

ผมแนะนำให้กินแบบธรรมดาก็พอครับ แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว

ส่วนแบบพิเศษนี่ให้เยอะมากกกก เยอะยังกับทำให้ช้างกิน

นั่งรอกันอย่างโหยหิว เพราะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลยครับ

เพลง พี่สาวครับ 

พี่สาวครับ ตอนนี้ผมท้องร้องแล้วครับ

พี่ช่วยทำราเมนได้ก่อ ทำได้บ่อได้ก็บอกมา ล้า ลา

พี่สาวครับ ตอนนี้ผมโมโหหิวแล้วครับ

มองเห็นพี่เป็นหมูสับ อยากจะงับตัวพี่แทน ล้า ลา

(เพลงนี้มาได้ไงเนี่ย) 

เร็วหน่อยโว้ยยย

(พูดกับผู้หญิง แหมเป็นเสียงเพลง แต่ทีพูดกับผู้ชายนะ)

สองมาตรฐานมากๆ

นี่ครับ ราเมนของผม เรียกว่าอะไรก็ไม่รู้

น้ำซุปฮ้อมมมหอม ซึมซับสู่ตุ่มรับรสที่ลิ้น เส้นก็นุ๊มนุ่ม หมูก็นุ่ม ไม่เหนียวเลย

กินกับเบียร์เย็นๆ นี่อร่อยจริงๆ

แหม่ ขาดแค่สาวงามข้างกายเท่านั้นแหละครับ

เริ่มกินด้วยความหิวโหยได้

(จริงๆแล้วจามผมไม่มีพริกนะ น้องมันเอาใส่)

ขอบอกอีกทีว่าน้ำซุปหอมมาก 

นี่ของน้องผมครับ อร่อยไม่แพ้กัน

เรียบร้อย พิพิธภัณฑ์ราเมน

อิ่มมากกกกก

อิ่มท้องแล้วค่อยมีเรี่ยวแรงออกไปเดินชมรอบๆ

ที่นี่เค้าจัดสถานที่เป็นเมืองย้อนยุคครับ

มีอะไรให้เล่นเยอะดี

พี่สาวที่อยู่ในภาพคนนี้

ผมสังเกตหลายที่แล้วว่าเค้าแอบมองผมอยู่

ไม่ได้พิศวาสอะไรผมหรอกครับ

เค้าแค่อยากให้ผมเข้าไปกินราเมนร้านเค้า

เออ รู้ตัวก็ดี

โรงหนังยุคโบราณ

หนัง "คู่กรรม" แบบใกล้ๆ

ดูดวงที่ญี่ปุ่นกันไหม

ไม่รู้แม่นเปล่า เพราะฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

ตู้หยอดน้ำอัดลม ดูไม่น่ากินเลยเนอะ

มันหมดอายุรึยังเนี่ย

ฟีโน่แห่งแดนซากุระ

ตู้ไปรษณีย์ มาหยอดจดหมายได้ แต่ไม่มีบุรษไปรณีย์มาเปิดนะครับ

หยอดแล้วหยอดเลย 

จำลองบ้านเมืองในยุคก่อน

คุณลุงราเมน (คิดชื่อขึ้นมาเอง มันเป็นใครก็ไม่รู้)

คุณแมวราเมน สัตว์เลี้ยงของคุณลุงราเมน (มั่วอีก)

ขนมไข่ อย่าลืมมาซื้อกินนะครับ อร่อยมากกกกกกก 

ข้างในเป็นอย่างนี้ 

อุปกรณ์ทำก๋วยเตี๋ยวเรือ

เอ้ย ราเมนครับ

คล้ายๆบ้านเราเลยเนอะ 

รถเข็นราเมน

ดูซับซ้อนยังไงก็ไม่ทราบ 

แสดงบะหมี่จากทั่วทุกมุมโลก

สังเกตทางขวาล่างของภาพ

มีมาม่ากับคัพนูดเดิ้ลของไทยด้วยนะ

ห้องน้ำชาย ภายนอกน่ากลัวมากๆ

ข้างในมีซ่องโจรเปล่าวะ

แต่!!

แต่ภายในหรูกว่าห้องนอนบ้านผมอีก

อย่าตัดสินอะไรแค่เพียงภายนอกจริงๆ

ภาพของฮีตเตอร์

บ้านเราคงเคยเห็นแต่แอร์ เลยถ่ายมาให้ดูกัน

เอาล่ะครับ พอหอมปากหอมคอ

หลังจากนี้พวกเราไปเดินเล่นที่สวนสนุกตอนกลางคืนกันครับ

ติดตามได้ตอนต่อไป