เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

บันทึกประจำวันของฉัน 

26 / 7 / 2552

วันนี้วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ.2552 เป็นวันพิเศษสำหรับฉัน

ที่บอกว่าพิเศษไม่ใช่ว่าเพราะเป็นวันเกิดท่านอดีตนายกที่หนีคดีไปต่างประเทศนะ ฮิฮิ 

แต่เป็นวันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของฉันเอง

ฉันเคยถามคุณแม่ของฉันว่าหมอตำแยที่ทำคลอดฉันชื่ออะไร 

แต่คุณแม่ของฉันบอกว่าฉันเกิดที่โรงพยาบาลพญาไท 1

น้ำหนักแรกเกิดของฉันคือ 2.8 กิโลกรัม

ฉันเคยถามคุณแม่ว่า "ฉันลืมตาซ้ายครั้งแรกวันที่เท่าไร"

แต่คุณแม่ฉันตอบว่า "ไม่รู้"

ฉันน้อยใจคุณแม่มาก

ทีหมีแพนด้าของประเทศจีน หนังสือพิมพ์ไทยยังลงข่าวหน้าหนึ่งทุกวันว่าวันนี้น้ำหนักเพิ่มเท่าไร ลืมตาซ้ายหรือตาขวา มีขนขึ้นตรงไหนบ้าง ขนที่ขึ้นตรงหรือหยิก ฯลฯ

แต่คุณแม่กลับจำวันที่ฉันลืมตาซ้ายครั้งแรกไม่ได้

ฉันโทรไปปรึกษาเพื่อนของฉันว่า ที่คุณแม่จำวันที่ฉันลืมตาซ้ายครั้งแรกไม่ได้แปลว่าคุณแม่ไม่รักฉันใช่ไหม

เพื่อนฉันตอบกลับมาว่า

"มึงไม่ใช่แพนด้าน้อย ไม่ต้องมีใครมาบันทึกข้อมูลความยาวลำตัวหรือบริเวณที่มีขนขึ้นก็ได้"

ฉันจึงเข้าใจคุณแม่มากขึ้น

ฉันว่าทัศนคติของคนเราที่มองวันครบรอบวันเกิดมีอยู่สองแบบ

แบบแรกคือเห็นเป็นแค่วันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง ไม่ต้องจัดงานอะไรมาก

อีกแบบหนึ่งคือพอถึงวันเกิด ต้องจัดงานเลี้ยงเอิกเกริก

บางคนพาเพื่อน พาแฟนไปเลี้ยงข้าว เลี้ยงเหล้าข้างนอก

ปล่อยพ่อแม่รออยู่ที่บ้าน

ทั้ง ๆ ที่เงินที่เอาไปเลี้ยงเพื่อน เลี้ยงแฟน ก็เป็นเงินที่คุณพ่อ คุณแม่หามาด้วยความยากลำบาก

บางคนยิ่งใหญ่มาจากไหนไม่ทราบ จัดงานเลี้ยงทั่วประเทศ

คุยว่าจะมีภาพสามมิติของตัวเองจากต่างประเทศมาฉายในงาน

มีพิธีทำบุญสะเดาะเคราห์ ทำบุญ 8 ทิศ 16 ทาง

แต่ฉันว่าบาปบุญมันอยู่ที่ใจมากกว่า

ถึงคนเราจะทำบุญมากแค่ไหน แต่ถ้าจิตใจยังเป็นอกุศล สร้างบาปสร้างกรรมไม่จบไม่สิ้น ถึงจะทำบุญ 360 องศา กราบสี่ทิศแบบภราดร ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเป็นสุขมากขึ้น

พวกที่ไปร่วมงานก็ไม่รู้อะไรกันนักหนา

ทีวันเกิดคุณพ่อ คุณแม่บังเกิดเกล้า พวกนั้นยังไม่เห็นอวยพรทำบุญขนาดนี้เลย

ที่เสียใจก็คือ มันเสือกมาเกิดวันเดียวกับฉัน

เอ

ที่ถูกต้องเป็นฉันเสือกไปเกิดวันเดียวกับเขาสิเนอะ เพราะฉันเกิดทีหลัง ฮิฮิ

พอดีกว่าเนอะ วันเกิดของฉันทั้งที เขียน Diary เกี่ยวเรื่องที่เป็นสิริมงคลต่อชีวิตดีกว่า

สำหรับฉัน ฉันคิดว่าวันครบรอบวันเกิดมันก็เป็นแค่วันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง

ไม่ต้องจัดงานยิ่งใหญ่ ปิดร้านลาบน้ำตกเลี้ยงทั่วประเทศไทย

ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดฉัน วันเกิดอดีตนายก วันเกิดแพนด้า วันเกิดพ่อเคอิโง๊ะ มันก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สมมติขึ้นมา ไม่เห็นต้องใส่ใจอะไรมากเลย 

วันนี้ฉันตื่นมาตอน 8 โมง 45 นาที

ฉันลงมาหาป่าป๊า หม่าม้า ยกมือไหว้แล้วบอกท่านว่า

"ขอบคุณที่เลี้ยงฉันมาเป็นอย่างดี ตลอด 24 ปีที่ผ่านมา"

ตอนเที่ยงฉันกับครอบครัวก็ไปทำบุญกันที่โรงพยาบาลสงฆ์

ฉันเลือกทำบุญที่นี่แทนที่จะไปทำที่วัด เพราะเห็นว่าที่นี่รักษาพระสงฆ์ที่อาพาธ (ป่วย)

ฉันคิดว่าเงินของฉันน่าจะมีคุณค่ามากขึ้น ถ้าได้มาช่วยพระสงฆ์ที่อยู่ที่นี่ 

พนักงานที่นั่นถามฉันว่า

"จะทำบุญแบบไหน มีแบบค่าภัตตาหาร ค่าโลหิต ค่าเวชภัณฑ์และค่าใช้จ่ายทั่วไป"

ตอนแรกว่าจะหารเข้าแต่ละส่วนเท่า ๆ กัน แต่ก็กลัวว่าพี่พนักงานเขาจะคิดคำนวณลำบาก 

ฉันเลยถามเขากลับว่า

"แบบไหนที่ขาดแคลนที่สุด"

เขาตอบว่า

"ค่าเวชภัณฑ์"

ฉันจึงเลือกทำบุญในส่วนนี้

การ "ให้" เป็นอะไรที่สุขใจจริง ๆ

ฉันว่าวันครบรอบวันเกิด น่าจะเป็นวันที่เรากลับมาคิดทบทวนว่า ปีที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรมาบ้าง

และปีหน้าเราวางแผนที่จะทำอะไรบ้าง

สิ่งดี ๆ ของฉันในปีที่ผ่านมาก็มี "การได้บวชเรียน" และ "การสอบ ป.โท ที่ CMMU ได้"

เอ ทำไมฉันคิดได้แค่นี้เองล่ะ ชีวิตฉันมีสิ่งดี ๆ แค่นี้เองเหรอเนี่ย

ในปีหน้าฉันได้เป้าตั้ง เอ้ย ตั้งเป้า!! ไว้ดังนี้

1. ทำเกรดให้เกิน 3.50 ปูทางสู่เกียรตินิยม

2. เป็นเด็กดีของคุณพ่อ คุณแม่ และคุณครู

3. หาสาวน่ารักจริงใจ เป็นคนที่ทั้งใช่แล้วก็ชอบ มาอยู่ในความดูแลซักคน

4. เขียนบล๊อคให้ตลกมากยิ่งขึ้น

5. เยี่ยมชมแพนด้าน้อยที่สวนสัตว์เชียงใหม่

เป้าหมายในปีหน้า ฉันจะเน้นไปที่การเรียน

ฉันจะตั้งใจเรียนปริญญาโท ชดเชยตอนปริญญาตรีที่ฉันชอบโดดเรียนมาเล่นเลี๊ยบตุ่ยกับเพื่อน ๆ

สุดท้ายนี้ฉันขอให้ฉันมีความสุขมาก ๆ สุขภาพแข็งแรง อย่าได้เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 (หรือ 2010 ก็ตาม) เรียนหนังสือเก่งๆ เขียนบล๊อคตลกยิ่งขึ้น มีคน add fav เยอะ ๆ ประสบความสำเร็จตามเป้าที่ตั้ง (ฟังแล้ว ดูมีอารมณยังไงชอบกล) สมหวังในเรื่องความรักทุกประการเทอญ

                                                                                       อุ๊ย!!

                                                                        26/7/2009 เวลา 22.13 น.

ป.ล.   ขอบคุณสำหรับคำอวยพรและมิตรภาพของทุก ๆ คนมาใน ณ ที่นี้

กราบขอบพระคุณครับ