เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

ที่อยู่ 

 โซนจัดแสดงแพนด้าแห่งสวนสัตว์เชียงใหม่ 

วันที่เคลื่อน เดือนที่หนี ปีที่ผ่าน

(เป็นไง เสี่ยวสู้ วันที่เฝ้า เดือนที่รอ พ.ศ.ที่คอย ของเธอได้มั้ย ฮิฮิ) 

ถึงช่วงช่วง..........แพนด้ายอดตาหยี เอ้ย ยาหยี

โฮกกก!!! จ้า ช่วงช่วง

หวังว่าเธอคงยังจำได้นะจ๊ะ ว่า "โฮกกก" เป็นคำที่หมีแพนด้าอย่างเรา ๆ ใช้ทักทายกัน

ฉันเห็นจดหมายฉบับที่แล้วเธอทักทายฉันด้วยคำว่า "สวัสดี" แบบพวกมนุษย์แล้วฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลย ฉันไม่อยากให้เธอรับค่านิยมของพวกมนุษย์มากจนเกินไป พวกเราเป็นหมีก็ไม่ควรลืมกำพืดหมี พวกเราก็น่าจะต้องอนุรักษ์ภาษาหมีเราไว้ อย่าให้ภาษาหมีของเราต้องวิบัติเหมือนกับภาษามนุษย์เลยเนอะ

ว้าย ตายแล้ว ขอโทษทีจ้ะ ช่วงช่วง เริ่มต้นมาฉันก็ "บ่นเป็นหมีกินผึ้ง" เลย เอ น่าจะเรียกว่า "บ่นเป็นหมีกินไผ่" มากกว่าเนอะ ฮิฮิ

ก่อนอื่น ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะที่ฉันตอบจดหมายเธอช้าไปหน่อย เพราะว่าช่วงนี้ฉันต้องสาละวนอยู่กับการเลี้ยงลูก (เลี้ยงลูกหมีนะ ไม่ใช่เลี้ยงลูกแล้วสับขาหลอกเหมือนคริสเตียโน โรนัลโด้ ฮิฮิ) ลูกสาวของเรากำลังซนเลยทีเดียว

อ้อ พอพูดถึงเรื่องลูกแล้วนึกได้

จากจดหมายฉบับที่แล้วที่เธอส่งมาถามฉันว่า "ใครเป็นพ่อของลูกหมี"

โถ โถ โถ โถ โถ โถ..........ช่วงช่วง ผู้น่าสงสาร 

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีใครบอกเธอเลยเหรอเนี่ย ว่า "เธอนี่แหละ ที่เป็นพ่อของเด็ก"

ฉันเองไม่ถือโทษโกรธเธอหรอกนะที่เธอไม่รู้ว่าลูกหมีตัวนี้เป็นลูกของเธอ

เพราะตอนแรก.....ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าฉันท้อง

ฉันไม่รู้จนกระทั่งวันที่หมีน้อยตัวนี้ไหลปรุ๊ดออกมาจากหมีใหญ่ (ฉันหมายถึงตัวฉันเอง อย่าคิดลึก)

ตอนนั้นฉันงงมากว่าฉันมีลูกได้ยังไง เพราะตั้งแต่เล็กจนโตฉันก็ไม่เคยปั่มปั๊มกับหมีตัวไหน ฉันยังรักษาพรหมจรรย์อย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องเสมอมาจนกระทั่งวันนี้

ฉันนอนนึกถึงเรื่องนี้อยู่หลายคืน ว่าไอ้หมีน้อยตัวนี้มันมาอยู่ในท้องฉันได้ยังไง มีใครเล่นคุณไสยเสกหมีเข้าท้องฉันรึเปล่า

แล้วคืนที่ 10 ฉันก็ได้รับคำตอบ

ต้องเป็นฝีมือของพวกมนุษย์แน่ ๆ

พวกมนุษย์คงใช้สิ่งที่พวกนั้นเรียกว่า "วิทยาศาสตร์" ทำให้ฉันตั้งท้องขึ้นมาโดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว

มนุษย์หนอมนุษย์ คงคิดว่าตัวเองฉลาดเฉลียวเสียเต็มประดาสินะ ที่สามารถเอาชนะธรรมชาติได้

แต่สำหรับสัตว์อย่างเรา ๆ การพยายามเอาชนะธรรมชาติเป็นอะไรที่โง่มาก

เหล่ากงของฉันที่เมืองจีนเคยเล่าให้ฉันฟังว่า กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว พวกมนุษย์ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของธรรมชาติเหมือนอย่างพวกเรานี่แหละ แล้วก็อยู่กันอย่างสงบสุขด้วยนะ (ประโยคหลังเหล่าม่าเป็นคนพูด)

แต่ต่อมา พวกมนุษย์ก็พยายามเอาชนะธรรมชาติ พวกมันคิดว่าพวกมันเป็นเจ้าของโลก พยายามสูบทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสนองความอยากที่ไม่มีวันสิ้นสุดของพวกมันเอง

แล้วเป็นไงล่ะตอนนี้ ภัยธรรมชาติต่าง ๆ เพิ่มขึ้นมากมาย ฉันว่าธรรมชาติเริ่มจะเอาคืนพวกมนุษย์บ้างแล้วล่ะ

มนุษย์เอ๋ยมนุษย์ คงไม่รู้ตัวสินะว่าวันสิ้นสุดของพวกมันใกล้เข้ามาเต็มทนแล้ว

สำหรับฉัน พวกมนุษย์จะสูญพันธุ์ห่าเหวอะไร ฉันไม่สนใจหรอก

แต่ฉันสงสารพวกสัตว์อื่น ๆ ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ที่จะต้องมาชิบหายไปกับความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ด้วยนี่สิ

อุ๊ย ขอโทษอีกทีนะจ๊ะ ช่วงช่วง ฉันเผลอเข้าโหมดเครียดอีกแล้ว (ฉันใช้ศัพท์วัยรุ่นไหม ฮิฮิ)

ตอนนี้ฉันเครียด ๆ น่ะ ไหนจะต้องเลี้ยงลูกของเราที่กำลังซน ไหนจะต้องรับมือกับพวกมนุษย์ที่เข้ามารบกวนฉันทั้งเช้าทั้งเย็น

เธอรู้มั้ย พวกมันเอาลูกของเราไปวัดส้นตีนทุกวันเลย

ฉันไม่ได้หยาบคายนะจ๊ะ ช่วงช่วง

พวกมนุษย์เอาลูกของเราไปวัดส้นตีนจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะไปวัดทำส้นตีนอะไร

ต้องมานั่งจดบันทึกทุกวัน (แต่บางวันก็ยืนจด) ว่า ส้นตีนลูกเรายาวขึ้นเท่าไร ลืมตาซ้ายเมื่อไร ลืมตาขวาเมื่อไร ลืมตาไหนก่อนกัน ลืมตาซ้ายขวาห่างกันกี่วัน ถ้าเทียบกับลูกแพนด้าประเทศอื่นแล้วใครจะลืมตาก่อน (ถ้าลูกเราลืมตาก่อนนี่จะได้ลงกินเนสบุ๊คไหมเนี่ย) วันนี้ลูกเราขนขึ้นที่ไหน ขนสีขาวหรือสีดำ ขนตรงหรือหยักศก ฯลฯ

ช่วงช่วง เธอคิดว่าพวกมนุษย์วื่นวือมั้ย

มันจะอะไรกันนักกันหนาเนอะ กะอีแค่ลูกหมีตัวเดียว

ฉันว่าลูกหมีมันตัวโตขึ้นก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก ไม่เห็นต้องมานั่ง(หรือยืน)บันทึกหรือต้องลงข่าวอะไรเลย 

ถ้าลูกของเราตัวค่อย ๆ หดลง ค่อยว่าไปอย่าง

จะลงข่าวหน้าหนึ่งหรือจะมาถูขนหาหวย ฉันจะไม่ว่าเลยล่ะ (ฉันจะแอบถูบ้าง เผื่องวดนี้จะมีโชค)

นอกจากนี้ เธอรู้ไหมว่าพวกมนุษย์ช่วยกันตั้งชื่อให้ลูกของเราด้วยล่ะ

มีการส่งไปรษณีย์บัตรร่วมกันตั้งชื่อมากมาย

ในฐานะที่ฉันเป็นแม่ ฉันโคตรดีใจเลยแหละที่มีมนุษย์สนใจตั้งชื่อให้ลูกเราขนาดนี้ 

บางชื่อฉันว่ามันก็น่ารักดีหรอก แต่บางชื่อนี่สิ คิดมาได้ไง

มีใบนึงตั้งชื่อลูกของเราว่า "เห็น"

ทุเรศ ใช้อะไรคิดเนี่ย จะเรียกหมีเห็น ๆ เนี่ยนะ น่าเกลียดแย่ ลูกเราเป็นผู้หญิงซะด้วย

จะตั้งชื่ออะไรก็ตามเถอะ ขออย่างเดียว หวังว่าคงไม่มีมนุษย์คนไหนเอาวันเดือนปีเกิดของลูกเราไปให้พระที่วัดตั้งชื่อให้นะ

ฉันกลัวบาป 

เอาล่ะ ในที่สุดก็มี 4 ชื่อที่ได้เข้ารอบนั่นก็คือ

1. ขวัญไทย     ฉันไม่ชอบชื่อนี้เลยอ่ะ ฉันว่าไอ้ชื่อ "ขวัญไทย" เนี่ย มันเหมือนชื่อนิตยสารแสดงแบบชุดผ้าไหมมากกว่าชื่อหมีแพนด้านะ     

2. ไทยจีน       อื้อ หือ ใช้ความคิดสร้างสรรค์มาก ๆ เลยล่ะ จีนส่งหมีมาไทย เลยชื่อไทยจีน

3. หญิง หญิง   ฉันไม่ค่อยชอบชื่อนี้นะ มันธรรมดาไป

4. หลินปิง       มนุษย์โหวตชื่อนี้กันแหละ เธอชอบมั้ย ฉันเฉย ๆ  

ใจนึงฉันก็อยากจะขอบคุณนะที่ช่วยกันตั้งชื่อให้ลูกของเรา แต่ใจนึงฉันก็อยากตั้งชื่อลูกของฉันด้วยตัวฉันเองมากกว่า

ตอนแรกฉันอยากให้ลูกของเราชื่อว่า "วรนุช" แต่บังเอิญช่วงนั้นมีมนุษย์คนหนึ่งดันเสล่อเอาชื่อนี้ไปตั้งเป็นชื่อเรียกตัวเงินตัวทอง (ตัวเหี้ย)

ฉันเลยหมดอารมณ์ใช้ชื่อนี้เลย

ไม่น่าเชื่อเนอะว่าแค่คำพูดพร่อย ๆ ของมนุษย์คนเดียว จะส่งผลกระทบขนาดนี้

ฉันว่าคงไม่มีมนุษย์(หรือหมี)ตั้งชื่อลูกด้วยชื่อนี้ไปอีกนานเลยล่ะ (อย่างน้อยก็น่าจะซักสองชั่วอายุหมี)

แล้วไงล่ะ ฉันเลยต้องคิดชื่อลูกใหม่เลย

แล้วฉันก็คิดได้ว่าพ่อชื่อช่วงช่วง แม่ชื่อหลินฮุ่ย ลูกของเราก็น่าจะชื่อ "ชุ่ยชุ่ย" นะ ดูคล้องจองเป็นครอบครัวกันดี

ถึงแม้ว่าชื่อนี้ในภาษามนุษย์จะดูเหมือนลูกเราไม่ค่อยเรียบร้อย (ชุ่ย ชุ่ย) แต่ก็ช่างภาษามนุษย์เถอะ พวกเราเป็นแพนด้านี่นา

ฉันหวังว่าเธอคงชอบชื่อลูกที่ฉันตั้งนะจ๊ะ (ถึงเธอไม่ชอบก็ช่างเธอ ฉันไม่เปลี่ยนหรอก)   

เอาล่ะ เรื่องสุดท้ายแล้วนะ ลูกใกล้จะตื่นแระ

เมื่อวันเกิดเธอที่ผ่านมาเธอคงได้เห็นหน้าลูกสาวของเราแล้วสินะ

เป็นไงบ้างสวยเหมือนแม่มั้ย ฉันว่าโครงหน้าของชุ่ยชุ่ยเหมือนฉันกับอากง แต่ขอบตาดำคล้ำแบบไม่มีเหล่าเต๊งนี่ได้จากเธอจริง ๆ

นี่ ๆ ฉันมีเรื่องตลกจะเล่าให้เธอฟังด้วยล่ะ

เธอรู้มั้ยว่าพวกมนุษย์ทำให้ลูกสาวของเรารู้จักเธอได้ยังไง

ติ้ก ต้อก ติ้ก ต้อก ติ้ก ต้อก

พอแระ ฉันให้เวลาเธอแค่นี้ ฉันเหนื่อย

เฉลยก็คือ 

พวกมนุษย์ติดรูปเธอไว้รอบ ๆ กรง เพื่อให้ลูกของเรารู้จักและคุ้นเคยกับเธอ

อนิจจา ปาจิงโกะ พวกมันคิดได้ไงเนี่ย!!

พวกมนุษย์ไม่รู้เหรอว่าสัตว์อย่างพวกเราใช้ประสาทดมกลิ่นเป็นหลัก

มีแต่พวกมนุษย์นั่นแหละที่ใช้ประสาทการมองเห็นเป็นหลัก เลยลุ่มหลงในรูปรสที่สวยงามอยู่นี่ไง

เอารูปพ่อหมีให้ลูกหมีดู เออ พิลึกคนจริง ๆ 

นอกจากนี้ เธอรู้มั้ยหลังจากวันที่เธอได้เจอลูก พวกมนุษย์ลงข่าวในวันรุ่งขึ้นว่าอะไร

"แพนด้าน้อยปลื้มใจ พบหน้าพ่อ"

ไอ้ห่า แพนด้านะ ไม่ใช่น้องเคอิโง๊ะ มาปลื้มใจพบหน้าพ่อเนี่ย

ชั้นล่ะบอพวกมนุษย์จริง ๆ 

สุดท้ายนี้ฉันอยากบอกเธอว่าฉันคิดถึงเธอมาก ๆ ถ้าเป็นกำเมืองคงต้องอู้ว่า "กึ๊ดเติงหาขนาด"

เธอดูแลตัวเองดี ๆ นะ ส่วนฉันจะดูแลลูกของเราและคอยรับมือกับพวกมนุษย์เอง

เมื่อไรพวกมนุษย์จะเลิกบ้าเห่อพวกเราเนอะ

พวกเราสามตัวจะได้อยู่อย่างสงบ ๆ กันตามประสา พ่อ แม่ ลูกซักที  

รอให้ถึงวันนั้นนะจ๊ะ

ไม่ต้องส่งกลับมาแล้วนะ

ฉันว่าพอถึงภาค 3 มันคงไม่ขำแล้วล่ะ