เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

สวัสดีครับ

อย่างที่เคยบอกไปว่าจริง ๆ แล้วบล๊อคนี้ผมตั้งใจจะเล่าประสบการณ์การบวชเป็นพระเกือบ 7 เดือนของผม

ผมว่าเป็นประสบการณ์ที่น้อยคนจะได้สัมผัสนะ เลยอยากเล่าให้ทุก ๆ ฟังบ้าง

แรก ๆ ผมก็เล่าดีอยู่หรอก หลัง ๆ เริ่มเขียนอะไรออกทะเลไปโน่น

ล่าสุดก็ไปจีบหมอ - -"

เพ้อเจ้อจริง ๆ

วันนี้ผมจะกลับมาสานต่อเจตนารมณ์ของเด็กวัดจอมทะเล้น โดยการเล่าประสบการณ์การบวชผ่านซีรี่ส์ที่มีชื่อว่า "หนีตามสิริปัญฺโญ" (ฉายาอดีตพระอุ๊ยเอง)

ก่อนอื่นมาดูจุดเริ่มต้นของการบวชก่อนนะครับ ว่าผมเข้ามาอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์นี้ได้ยังไง

การบวชเรียนของผมเริ่มต้นเหมือน ๆ กับชายไทยอายุ ๒๐ ปีบริบูรณ์ทั่ว ๆ ไป คือ บวชตามประเพณีที่สืบทอดกันมา (บวชเพื่อแม่)

แนวความคิดเรื่องการบวชนี้เริ่มมาจากการไซโคของโยมแม่ที่รัก

"เดี๋ยว อาทิตย์นี้ ม้า(แม่)ไปงานบวชลูกชายร้ายขายยานะ เอ ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะถึงงานลูกแม่บ้าง" (โดนเข้าไปหนึ่งดอก)

"เนี่ย ลูกชายอาม่า (ยาย) ได้บวชเรียนทุกคนเลย" (อีกหนึ่งดอก)

"ถ้าไม่บวชก่อน ม้าไม่ให้เบียดนะ" (อืม คิดหนักแฮะ)

"ความหวังของพ่อแม่ที่มีต่อลูกชายมีไม่กี่อย่างหรอก อย่างนึงคืออยากให้บวชเรียน" (จะร้อง)

"ช่วงนี้ยังไม่ได้ทำงานก็บวชให้แม่ก่อนดิ... บลาๆ..." ฯลฯ

จนในที่สุดทนแรงกดดันจากทางบ้านไม่ไหวเลยต้องตัดสินใจออกบวช

จริง ๆ แล้ว ผมว่าชีวิตของลูกผู้ชาย มีอยู่สามอย่างที่ต้องทำ ได้แก่ 1.เป็นทหารรับใช้ชาติ 2.บวชเป็นพระสืบทอดศาสนา 3.แต่งเมีย

เนื่องจากเป็นผมเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง (เหรอ) หน้าที่ข้อ 1. จึงจบลงด้วยการเรียน รด. ๓ ปีกับการไปเขาชนไก่

พอแล้วครับ ผมไปถือปืนไล่ยิงใครไม่ไหวจริง ๆ 

ส่วนข้อ 3. แต่งเมีย ตอนนี้ยังไม่พร้อม ต้องรอสร้างฐานะให้มั่นคงก่อน ไม่อยากให้ลูกเมียผมต้องมาลำบากด้วยกัน

เหลือข้อ 2. บวชเรียน

ผมไม่มีปัญหาในการบวชเลยนะ แต่ผมกลัวอยู่อย่างเดียว

ผี

แบบมาเป็นเงานั่งปลายเตียง ทำท่าแว๊บ ๆ วับ ๆ มาขอส่วนบุญทุกวัน อย่างนี้ผมไม่ไหวนะ (ถึงะมีเมตตาขนาดไหนก็เถอะ) 

แต่ก็เอาวะ เป็นไงเป็นกัน สู้เพื่อแม่

และแล้วเส้นทางสู่ร่มกาสาวพัสตร์ก็ได้เริ่มขึ้น         

เริ่มจากการหาวัด

ตอนแรกมองไปที่วัดที่อยุธยา(บ้านเกิดแม่) แต่ก็ดูแรงเกิน บอก "แม่ หนูบวช ๑๕ วัน ไม่ต้องสงบมากก็ได้ เอาครื้นเครงนิดนึง" เลยมองไปที่วัดแถวบ้าน แต่แม่ไม่ปลื้ม เลยจบลงที่วัดด่าน สำโรง ซึ่งทางครอบครัวรู้จักกับเจ้าอาวาส น่าจะติดต่อและจัดการเรื่องงานบวชได้สะดวก ใกล้บ้านญาติๆ (แต่ไกลบ้านเรา) ดูน่าโอเคสุด จึงตกลงปลงใจที่จะบวชที่วัดนี้

เมื่อยื่นเจตนารมณ์แล้ว แบบทดสอบแรกสู่การเป็นพระก็คือ "การซ้อมขานนาค"

ตามกฎของวัดนี้ ต้องท่องขานนาคให้ได้ก่อนถึงจะกำหนดวันบวชได้

"ขานนาค" ก็คือบทสวดภาษาบาลีที่คนที่จะบวชพระต้องใช้สวดเพื่อขออุปสมบทในระหว่างพิธีบวชนั้น ซึ่งเป็นอะไรที่ยาว ยากและต้องใช้ความพยายามในการท่องจำมาก (พอเป็นพระจริง ๆ เจอบทสวดยาวเหยียดมากมาย บทขานนาคถือว่าเด็ก ๆ ) ไอ้เราก็ใช้ความพยายามเท่าที่มีอยู่ท่องจำจนได้ในที่สุด จนถึงวัน "Test ขานนาค" คือ ไปท่องให้พระดูเพื่อยืนยันว่าท่องได้จริง ๆ ปรากฎว่าสอบผ่าน (ยิ่งกว่า entrance) ดีใจสุด ๆ

แล้วสอบผ่านก็กำหนดวันบวช

ณ กุฏิหลวงพ่อเจ้าอาวาส

หลวงพ่อ : "ท่องขานนาคได้แล้วใช่มั้ย"

อุ๊ย : "ครับ"

หลวงพ่อ : "แน่ใจนะ"

อุ๊ย : "ครับ"

หลวงพ่อ : "บวชวันไหนอ่ะ อาทิตย์นี้มีบวชแล้ว ต้องเป็นอีกสองอาทิตย์ หรือไม่ก็วันโน้นวันนี้ ...บลาๆ..."

ผมก็หันมาปรึกษากับแม่

อุ๊ย + แม่ : "งุงิ ๆ "

ได้ข้อสรุปว่าเป็นวันเสาร์ที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ.๒๕๕๑ ด้วยเหตุผลที่ว่า "ได้เล่นน้ำสงกรานต์ก่อนบวช" และ "วันนั้นเป็นวันเสาร์ ญาติโยมน่าจะมาร่วมงานกันได้"

อุ๊ย : "ตกลงเป็นวันที่ ๑๙ เมษายนครับ"

หลวงพ่อ : แน่ใจนะ

อุ๊ย : "ครับ" (หลวงพ่อต้องการความมั่นใจมากเหลือเกิน)

หลวงพ่อก็หยิบสมุดกำหนดการของวัดขึ้นมาเขียนลงวันไว้

หลวงพ่อ : "บวชกี่ปีล่ะ"

อุ๊ย : "เอ่อ ช้าก่อนครับ ถามว่าบวชกี่วันก็พอครับ"

แล้วก็หันมาปรึกษากับแม่ ตอนแรกผมอยากบวชแค่ ๗ วันเพราะคิดว่าคงอยู่นานไม่ได้ ผมยังมีกิเลสตัณหาทางโลกอยู่ แต่แม่อยากให้บวชนานกว่านี้ เลยต่อเป็น ๑๕ วันแบบไม่ได้บอกผ่าน สุดท้ายก็ตามใจแม่ สรุปว่าจะบวช ๑๕ วัน

ณ เวลานั้น ข้าง ๆ กุฏิหลวงพ่อมีการขุดลอกท่อระบายน้ำ เสียงดังมาก

อุ๊ย : "ตกลงว่าเป็น ๑๕ วันครับหลวงพ่อ"

หลวงพ่อ : "ฮะ" (ไม่ได้ยินเพราะเสียงดังมาก)

อุ๊ย : "สิบ ห้า วัน ครับ"

หลวงพ่อ : "กี่วันนะ พูดดัง ๆ หน่อย เสียงข้างนอกมันดัง"  

อุ๊ย : "เอ่อ สิบ ห้า วัน ครับ"

ไอ้เราก็หวังดีไปขยายความอีกเป็น

อุ๊ย : "สิบห้าวันอ่ะครับ ครึ่งเดือน"

หลวงพ่อ : "อ่อ หนึ่ง เดือน" เสร็จแล้วก็จัดแจงเขียนในสมุดอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นผมตกตะลึงมากจนทำอะไรไม่ถูก "หนึ่งเดือน" เป็นระยะเวลาที่ยาวนานมาก นี่ชั้นต้องเป็นพระถึงหนึ่งเดือนหรือนี่

จ้ากกกกกกกกกกก ทำไม ๆ ทำไมหลวงพ่อถึงรีบเขียนในสมุด ทำไมคราวนี้ไม่ถามว่า "แน่ใจนะ" ทำไมต้องเปิดเครื่องสูบน้ำตอนนี้ (พาลมาก)

สรุป ที่มาของการบวชหนึ่งเดือน

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้

ป.ล.   ส่วนเหตุผลที่ทำไม 1 เดือนถึงกลายเป็น 7 เดือน โปรดติดตามตอนต่อไป

ติดตามซีรี่ส์ชุด "หนีตามสิริปัญโญ" ได้ที่นี่ คลิก