เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

1 พ.ค. 2549

วันแรงงานแห่งชาติเมื่อสามปีที่แล้ว

ณ ริมถนนสายหนึ่ง

สาวน้อยวัยรุ่นคนหนึ่งได้ยื่นมือซ้ายของเธอออกไปยังกลางถนนเพื่อเรียกรถตู้คันหนึ่ง แขนของเธอตั้งฉากกับลำตัวและขนานกับพื้นดิน แล้วก็กระดิกปลายนิ้วเป็นจังหวะช้า ๆ  (เล่าซะละเอียดเชียว)

รถตู้คันหนึ่งไม่ทราบหมายเลขทะเบียน ค่อย ๆ ชะลอเทียบท่า (เฮ้ย รถตู้ ไม่ใช่เรือหางยาว) สาวน้อยคนนั้นเปิดประตูและขึ้นรถไปด้วยความยากลำบาก เนื่องจากข้าวของที่เธอหอบมายิ่งกว่าคนบ้าหอบฟาง เธอเลือกที่นั่งที่ใกล้ประตูที่สุด 

ขณะที่เธอกำลังจะปิดประตู มีชายหนุ่มวัยรุ่นคนนึงวิ่งกระหืดกระหอบมาดันประตูไว้ เขาค่อย ๆ ขึ้นมาบนรถ

ชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นครับ

ผมเองแหละ!!

ผมขึ้นรถตู้ไปด้วยความขัดใจนิด ๆ  

เมื่อกี้ผมยืนโบกรถอยู่หน้าสาวน้อยคนนั้น แต่รถตู้เสือกวิ่งผ่านผมแล้วไปจอดรับตรงหน้าผู้หญิง ทั้ง ๆ ที่ผมยืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ชัด ๆ 

ผู้ชายนี่หน้ามอเหมือนกันทั้งโลก

ผมก็ด้วย 55+

ผมค่อย ๆ แทรกตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความประทับใจแรกของผมกับการขึ้นรถตู้ครั้งนี้คงจะเป็น "กลิ่นอับ" ที่โชยเข้ามาเตะจมูกเข้าอย่างจัง

'เหม็นเชี่ยไรวะ' ผมคิดในใจ (เห็นมั้ยว่าผมไม่เคยคิดนอกใจ)

ผมค่อย ๆ เบียดตัวเข้าไปนั่งที่หลังรถ ตามมารยาทการขึ้นรถสาธารณะที่ "ขึ้นก่อนต้องชิดใน"

แต่ผมก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ผู้หญิงอ้วนผิวดำคนหนึ่งกำลังนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่เบาะท้ายรถนั่น

ในความคิดของผม คนอ้วนมีอยู่ 3 ประเภทครับ คือ อ้วนแอ๊บแบ๊ว อ้วนปกติ อ้วนโคตร ๆ

อ้วนแอ๊บแบ๊วส่วนใหญ่จะเป็นพวกผู้หญิงผอม ๆ น่ะครับ ประโยคติดปากพวกเธอจะเป็น "เธอ ชั้นอ้วนขึ้นแหละ" หรือ "เธอ ๆ น้ำหนักชั้นขึ้นมาเป็น 38 สงสัยต้องลดแล้วล่ะ"

38 กิโลกรัม ? มันอ้วนตรงไหนฟะ!!

อ้วนแอ๊บแบ๊วส่วนใหญ่จะไม่ได้อ้วนจริง ๆ หรอก ทำแอ๊บแบ๊วไปงั้นแหละ

ส่วนอ้วนปกติกับอ้วนโคตร ๆ จะเหมือนกันตรงที่อ้วนจริง ๆ ไม่ได้แอ๊บแบ๊วหรือใช้ตัวแสดงแทน

แต่ต่างกันตรงที่อ้วนปกติ ไขมันจะยื่นออกมาจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย

ส่วนอ้วนโคตร ๆ ไขมันจะยื่นออกมาจากชั้นไขมันอีกทีนึง

ไม่รู้เห็นภาพกันรึเปล่าอ่ะ

ลองพยายามนึกถึงคนที่อ้วนมาก ๆ มันจะมีอะไรต่อมิอะไรยื่นออกมาหลายชั้นเหลือเกิน

น่าเศร้าครับที่ผู้หญิงอ้วนบนรถตู้คันนี้ดันเป็นประเภทสุดท้าย   

เธออ้วนไม่มากเท่าไรหรอกครับ แค่กินพื้นที่ส่วนที่ควรจะเป็นเบาะของผมไปครึ่งหนึ่งเท่านั้นเอง

โอวแม่เจ้า!!

ผีเสื้อสมุทรมีจริง!!

ใจจริงผมอยากจะบอกกับเธอว่า 

"เธอ ๆ เธอขึ้นรถผิดนะ รถตู้คันนี้ไปหมอชิต ไม่ได้ไปเกาะแก้วพิสดาร"

แต่ผมกลัวสามีเธอ "พระอภัยมณี" จะมาเป่าปี่ใส่ ผมเลยต้องสงบคำเอาไว้

แม่งเข้ามาได้ไงวะ นั่งซะในเลย

ผมอดคิดเล่น ๆ ไม่ได้ว่า "เขาต้องให้คนขับเปิดท้ายรถให้ขึ้นแน่เลย ฮ่า ๆ" (เลวแระ)

เรื่อง "อ้วน" นี่ ผมไม่ค่อยเท่าไรนะ

แต่เรื่อง "กลิ่น" นี่สิ

ผมสัมผัสและรับรู้ได้ทันทีเลยว่ากลิ่นอับที่ว่าต้องเป็น "กลิ่นเต่า" ของเจ๊อ้วนคนนี้แน่ ๆ 

ถ้าแถวนั้นมีธง ผมจะทำท่า ฟันธง!! ด้วยเลย เพื่อประกอบความมั่นใจ

ผมรู้ตัวว่าผมคงไม่สามารถนั่งเบียดกับนางผีเสื้อฯ ผู้มีหุ่นบาดตากลิ่นกายาบาดจมูกตนนี้จนถึงหมอชิตได้แน่ ๆ

ผมเลยค่อย ๆ ถอยหลังออกมาช้า ๆ กะว่าไปนั่งแถวหน้า ๆ แทน 

แต่แล้วผมก็หยุดการถอยหลังนั้นเพราะเสียงแหบห้าวที่ดังมาจากหน้ารถ

"ชิดในเลยน้อง"

เหวอ!! 

ผมหันไปมองที่มาของเสียง เผื่อจะส่งสายตาอ้อนวอนให้พี่คนขับเห็นใจได้บ้าง

แต่ "สายตาอ้อนวอน" ของผมเปลี่ยนไปเป็น "สายตาหวาดกลัว" ทันทีที่ผมได้เห็นหน้าพี่คนขับ

พี่เค้าหน้าเหี้ยมมาก ("เหี้ยม" นะ) 

อะไรกัน!! นี่มันพระเอกเรื่อง Indiana Jone ชัด ๆ

ไม่ใช่อินเดียน่าโจนธรรมดานะ แต่เป็นอินเดีย หน้าโจร!!

เคยได้ยินแต่สำนวน "หนีเสือปะจระเข้"

นี่กรู "หนีผีเสื้อปะอินเดียน่า"

ผมค่อย ๆ เข้าไปนั่งด้านในของรถตามคำบังคับบัญชาของพี่อินเดียหน้าโจรที่สั่งให้ผมนั่งเบียดกับนางผีเสื้อสมุทรตนหนึ่งที่มีกลิ่นบาดนาสิก

เนื่องจากผมเป็นคนมองโลกในแง่ดี ผมเลยปลอบใจตัวเองว่า

"เอาวะ คิดซะว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมมาจากฝรั่งเศสแล้วกัน"

แต่ท่าจะเป็นกลิ่นส้มนะ เหม็นเปรี้ยวซะขนาดนี้

หลังจากที่ผู้โดยสารทุกคนนั่งเรียบร้อย รถตู้ก็ค่อยเคลื่อนตัวออกจากป้ายนั้น

วื้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ชั่ววินาทีเดียว รถตู้ที่เคยจอดชิดฟุตบาท ตอนนี้มันเทเลพอตมาอยู่เลนที่ 3 แล้วครับ

ไอ้บ้า!!

นี่กรูนั่งรถตู้หรือรถไฟเหาะตีลังกาเนี่ย!!

To be continued

รถตู้หรรษา#2 พี่อินเดียน่าออกโรง