เรื่องราวป่วน กวน ฮา ของเด็กวัดจอมทะเล้น < ปี 2 >

วันที่ 1 พฤษภาคม เมื่อ 3 ปีที่แล้ว

บนถนนสายหนึ่ง

รถตู้คันหนึ่งวิ่งอยู่บนถนนอย่างบ้าคลั่ง แซงซ้าย ปาดขวา เร่งเครื่อง เหยียบเบรค สลับไปมาเพื่อแซงทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ท่ามกลางเสียงก่นด่าของเพื่อนร่วมถนน

"มึงจะรีบไปหาพ่อเหรอ"

ภาพตัดมาที่เบาะท้ายของรถตู้คันนั้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งหน้าซีดอยู่

ที่นั่งด้านขวามือของเขามีสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม (ไปหน่อย) นั่งอย่างสบายอารมณ์

ชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

ผมเอง

ผมกำลังนั่งอยู่บนรถตู้ที่ขับเคลื่อนอย่างบ้าคลั่ง

ผมว่าคนขับรถตู้คันนี้ ถ้าไม่เมายาดองก็คงเป็นมิชาเอล ชูมักเกอร์นักแข่งรถชื่อดังกลับชาติมาเกิด

เฮ้ย!! เขายังมีชีวิตอยู่

เออ นั่นแหละ 

พี่เขาแซงซ้ายแซงขวา ปาดคันโน้นที คันนี้ทีทำให้ผู้โดยสารบนรถต้องโยกตัวไปมา ซ้าย ขวา ซ้าย เอ้า ซ้าย ขวา ซ้าย อย่างพร้อมเพรียงกัน มือของทุกคนบนรถกำที่จับแน่นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ผมนั่งเบาะหลังสุด ผมจึงยืนยันได้ว่าตัวของทุกคนบนรถเอียงไปมาพร้อมกันจริง ๆ

เป็นภาพที่สวยงามมาก ๆ

พี่อินเดียหน้าโจรขับรถได้เหี้ยมากครับ

ขนาดผม ผมว่าผมเป็นคนที่ขับรถเร็วแล้ว ยังอดหวาดเสียวกับลีลาการปาดแซงของพี่เขาไม่ได้เลย

เดี๋ยวก็เบียดซ้าย เดี๋ยวก็ปาดขวา แซงทุกอย่างที่ขวางหน้า

ตอนที่แล้วผมคิดว่ารถตู้คันนี้ไปเกาะแก้วพิสดาร แต่ตอนนี้ผมคิดว่ากำลังนั่งรถพิชิต 1,864 โค้งไปยังจังหวัดแม่ฮ่องสอน

มันโค้งเยอะจริง ๆ 

ผมไม่สามารถบรรยายการขับรถของพี่อินเดียหน้าโจรให้ออกมาเป็นตัวอักษรได้

เอาเป็นว่ามันแย่มากขนาดที่ผู้ชายคนหนึ่งเอามาเขียนเป็นเรื่องเป็นราวในบล๊อคได้แล้วกัน

แต่ถึงแม้รถตู้จะขับด้วยความบ้าคลั่งเพียงใด มันก็ไม่ทำให้ผมหนักใจเท่ากับบรรยากาศภายในรถ

ผมนั่งเบียดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งกินที่ไปเบาะครึ่ง เหลือให้ผมนั่งแค่ครึ่งเบาะ

ผมสามารถนั่งได้แค่แก้มก้นเดียวเท่านั้น ส่วนอีกแก้มก้นหนึ่งถูกเนรเทศออกไปนอกเบาะที่ควรจะเป็นของผม

กลิ่นอับ ๆ ของหญิงสาวคนนั้นเตะจมูกผมเข้าอย่างจัง จนผมต้องคิดในใจว่า "เตะเบา ๆ ก็ได้นะ"

วิบากกรรมครั้งนี้ยังไม่หมดไม่สิ้น แอร์บนรถตู้ก็ดูเหมือนจะมีปัญหา

นี่มัน "เครื่องปรับอากาศ" หรือ "เครื่องเป่าอากาศ" วะเนี่ย โคตรร้อนเลย

อากาศอบ ๆ บนรถตู้ยิ่งขับเน้นกลิ่นอับ ๆ ของพี่ผีเสื้อให้รุนแรงมากขึ้น

น้องโฟร์และน้องมดเคยร้องเพลงไว้อย่างน่ารักน่าชังว่า

"เกิดอาการวิง ๆ เธอจะรักกันจริงหรือเปล่า หว่าว หว่าว"

แต่ตอนนี้ผมอยากจะร้องเพลง featuring กับพวกเธอแล้วครับ

"เกิดอาการวิงเวียน นี่กูจะอาเจียนหรือเปล่า หว่าว หว่าว หว่าว"

เป็นรถตู้ที่หรรษาสำหรับคนอื่น แต่ขมขื่นสำหรับตัวผมจริง ๆ

โครม!!!

ยังครับ ยังไม่ชน

รถตู้เคลื่อนตัวข้ามสะพานเล็ก ๆ ด้วยความเร็วสูงทำให้ทุกคนบนรถตู้ดูเหมือนจะลอยขึ้นพร้อม ๆ กัน

ผมรู้สึกได้เลยว่าก้นของผมไม่ได้ติดอยู่กับเบาะ แก้มก้นทั้งสองของผมลอยขึ้น (และขมิบ) อย่างรวดเร็วและร่วงลงมาดัง พลั่ก!! แทบจะในทันที 

ความเสียววาบลงไปอยู่ที่ท้องน้อย มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ขึ้นเรือไวกิ้งเป็นครั้งแรกในชีวิต

หลังจากขึ้นสะพานเล็ก ๆ ก็มีเข้าโค้งขวา

ผมจำได้ดีครับเพราะว่าเจ๊อ้วนข้าง ๆ เอนมาเบียดผมด้วยล่ะ (นี่มึงยังเบียดกรูไม่พอใช่มั้ย)

นี่เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่าพี่อินเดียน่าขับรถเร็วมาก ๆ ครับ ทำให้มวลสารขนาดนี้เคลื่อนที่ได้เนี่ย

ของเค้าแรงจริง ๆ 

ทันใดนั้น

เอี๊ยดดด!!!

รถตู้หยุดติดไฟแดงตรงหน้าโรงพยาบาลนพรัตน์อย่างกะทันหัน ทำเอาผู้โดยสารทุกคนหัวคะมำกันเป็นแถว

นี่เป็นการหยุดรถครั้งแรกของพี่อินเดียน่าครับ

เสียงถอนหายใจผ่านขนจมูกดัง เฮ้อ!! ดูเหมือนจะดังมาจากทั่วทั้งรถ มือที่กำที่จับไว้แน่นเริ่มผ่อนคลายให้เลือดไหลเวียนได้บ้าง

ตอนนั้นผมรู้สึกเวียนหัวเหมือนคนเมารัก เอ้ย เมารถ อยากจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิข้างนอกจริง ๆ

ทันใดนั้นเอง พี่คนขับก็หันหน้าเหี้ยม ๆ ของเขามายังผู้โดยสารที่เคารพทุกท่าน แล้วพูดอย่างร่าเริงว่า

"รถไม่เร็วนะครับ รถไม่เร็วนะครับ"

ไอ้เหี้ย!! ยังจะมาตลกอีก กูจะอ้วกแตกแล้วเนี่ย

ผู้โดยสารทุกท่าน ณ ที่นั้นทำหน้างง ๆ โดยพร้อมเพรียงกันพร้อมกับมีเครื่องหมายปรัศนีในใจว่า

"นี่ไม่เร็วเหรอ?"

พี่อินเดียน่ายิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วก็หันไปเตรียมทำหน้าที่ขับรถของเขาต่อ

ส่วนพวกเราก็ต้องเตรียมทำหน้าที่ของพวกเรา ก็คือ "อดทน" ต่อไป

ตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนขึ้นรถไฟเหาะตีลังกาครั้งแรกครับ

กว่าจะรู้ว่าตัดสินใจผิด ก็ลงไม่ได้ซะแล้ว

สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว

วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

รถตู้คันหนึ่งออกตัวไปอย่างรวดเร็ว แซงหน้ารถทุกคันในที่นั้นไปอย่างมีนัยสำคัญ

To be continued

รถตู้หรรษา#3 ปิดตำนานรถตู้หรรษา